Ni na bian ji dian

What Time Is It There 

آنجا ساعت چند است؟

کارگردان : تسای مینگ لیانگ

لینک IMDb :

http://www.imdb.com/title/tt0269746

امتیاز : *** از ****

سبک فیلمسازی تسای مینگ لیانگ کارگردان تایوانی بیشتر از همه یاد آور یاسوجیرو اُزو است. دوربین ساکن است و سکوت محیط را فرا گرفته. سنت های بومی اهمیت دارند و مدت زمان قابل توجهی را به خود اختصاص می دهند. ضمنا تسای مانند اُزو با بازیگران ثابت کار کرده و چهره ی آدم های فیلم هایش همیشه آشنا هستند.

شخصیت های فیلم های تسای انسان های تک بعدی ای هستند که علیرغم اینکه در زمان و مکان نامناسب زندگی می کنند اما برای ادامه ی بقا تلاش می کنند. بیگانگی، تنهایی و فقدان ارتباط در شهرهای بزرگ از مشترکات آثار تسای محسوب شده که در هر فیلم آنها را بگونه ای متفاوت به تصویر می کشد.

پدر خانواده مُرده. همسر و پسرش اسیر زندگی روزمره و تکراری می شوند. همسر مرگ شوهر را نپذیرفته و از طریق شیوه های خرافاتی قصد بازگردانی او به زندگی دنیوی را دارد. پسر خانواده، هسیایو کنگ، در خیابان های تایپه ساعت می فروشد. یک روز دختر جوانی بنام شیانگ چی که می خواهد قبل از سفر به پاریس ساعت بخرد، به ساعت مچی کنگ علاقمند شده و با اصرار فراوان و بعد از ملاقات حضوری و صحبت تلفنی آن را می خرد.

ادامه ی فیلم حول محور زندگی مادر شوهر مُرده، کنگ و چی می گذرد.

مادر برای روح شوهرش غذا درست کرده و با عکس او زندگی می کند.

کنگ که مجذوب چی شده هر جا ساعت می بیند زمان آن را به وقت پاریس تنظیم می کند. او به دکه ی فیلم فروش رفته و می گوید: ((فیلمی درباره ی پاریس می خواهم)). فیلم فروش ((چهارصد ضربه)) فرانسوا تروفو را به او می دهد.

چی در هتلی دو ستاره در پاریس احساس تنهایی کرده و بعنوان توریست نمی تواند با فضای پاریس اُنس بگیرد.

((آنجا ساعت چند است؟)) درباره ی انسان هایی است که در شخصیت خود قفل شده اند، توانایی درک دیگران را ندارند و نمی توانند در شادی و غم آنها شریک باشند. کارهای احمقانه و بعضا خنده دار انجام می دهند و در عین حال ناراحت هستند. مخاطب هنگام تماشای فیلم همین حس ها را تجربه می کند (مثل برخی از فیلم های باستر کیتون).

بنظر من یکی از دلایل اصلی موفقیت فیلم های تسای در سال های اخیر توجه اش به بنیادی ترین ضعف انسان هاست. واقعیت این است که ما انسان ها موجودات ضعیفی (هم از نظر روحی و هم از نظر فیزیکی) هستیم که بر حسب شرایط زندگی و اجتماع مجبور به خود نمایی ظاهری در کنار دیگران هستیم. یاد می گیریم چگونگه بقبولانیم قوی هستیم و از پس مشکلات بر می آییم. اما در خلوت دوباره به ذات خود برگشته، نفس راحت کشیده و از خود بودن لذت می بریم. تسای سعی می کند همین لحظات تنهایی را در فیلم هایش به تصویر بکشد. گاهی موفق است و گاهی موفق نیست. ای کاش((آنجا ساعت چند است؟)) کمی عمیق تر و ملموس تر بود.