Un long dimanche de fiançailles 

A Very Long Engagement

نامزدی طولانی

کارگردان : ژان پیر ژونه

لینک IMDb :

http://www.imdb.com/title/tt0344510

امتیاز : ** از ****

استنلی کوبریک زمانیکه در قید حیات بود با حضور کرک داگلاس فیلم جذاب ((راه های افتخار)) را درباره ی وضعیت نابسامان سربازان فرانسوی در مبارزات تن به تن جنگ جهانی اول ساخت. در جنگ های زمینی، سربازان فرانسوی در یک سو و آلمان ها در سوی دیگر رو در روی هم مبارزه می کردند. آنهایی که می ترسند خودکشی می کردند، آنهایی که جرأت خودکشی نداشتند با شلیک گلوله به عضوی از بدن خود (معمولا دست)، بعنوان مجروح از صحنه ی جنگ فرار می کردند. درصورتیکه بعدا مشخص می شد سرباز عمدا خود را مجروح کرده، دادگاه نظامی حکم اعدام صادر می کرد. موتور محرک ((نامزدی طولانی)) و پشتوانه ی رخدادهای فیلم همین موضوع ضد بشری و عواقبش است. منتهای مراتب وقتی فیلمساز ژان پیر ژونه که ((امیلی)) را در کارنامه دارد، کاگردان فیلم باشد، طبیعی است مولفه های شخصی اش را در لحظه لحظه فیلم جای دهد. نتیجه فیلمی ضد جنگ شده که داستان عاشقانه پر رنگی دارد، خیلی زیبا و شعرگونه فیلمبرداری شده و آدم را یاد داستان های رُمانتیک پاریسی می اندازد.

بیشترین تمرکز روی شخصیت ماتیلدا (آدری تاتو بازیگر نقش اول زن فیلم امیلی) قرار دارد، دختر جوان یتیمی که پایش می لنگد. او معتقد است عشق ابدی اش، نامزدش مانک، جوانی حساس که قبلا در بُرج فانوس دریایی پدرش می گشته و حالا به اجبار به جنگ رفته، در میدان نبرد کشته نشده. ماتیلدا طی تحقیقات گسترده سعی می کند حوادث رخ داده برای مانک را موشکافی کرده و رد پایی از او یابد. 

شواهد اینگونه نشان می دهد که مانک و چهار سرباز دیگر خود را زخمی کرده اند تا به خانه برگردانده شوند. اما در عوض محکوم می شوند تا به جلوی خط مقدم فرستاده شوند، تا نهایتا بر اثر سرما یا توسط آلمان ها کشته شوند. در خط مقدم یک هواپیمای آلمانی مانک را زخمی می کند.

سربازانی که زنده از جنگ بازگشته اند ماتیلدا را مأیوس کرده و می گویند نامزدش به احتمال غریب به یقین مُرده. اما ماتیلدا استوار است، کارآگاه خصوصی استخدام می کند و به سراغ آشنایان چهار محکوم دیگر می رود...

آدری تاتو بازیگر جوان فرانسوی با گونه های گود، دهان سیال و چشمان تیره ی بزرگ بهترین انتخاب برای بازی در نقش امیلی بود. سکوت امیلی و زبان بی کلامش بود که شخصیتش را جذاب کرد. اما ماتیلدا ((نامزدی طولانی)) از اول تا آخر فیلم مشغول پُرحرفی است تا راز پازل زنده یا مُرده بودن نامزدش را کشف کند. بهتر بود ژان پیر ژونه نقش اول فیلم را بر اساس خصوصیات بازیگرش می نوشت، نه اینکه او را مجبور کند در قالب شخصیتی حضور یابد که با سبک بازیگری اش همخوان نیست. 

((نامزدی طولانی)) از نظر تصویری موفقیت بزرگی است. تمامی عناصر از طراحی صحنه ها گرفته تا حرکات دوربین، دقیق و با برنامه ریزی کار شده اند. اشکال حلزونی شکل و قالب های رنگ با کنتراست قهوه ای تیره برای نمایش تنگناهای زندگی در کنار نورهای طلایی برای بیان اغراق شده ی احساسات و هیجان مبارزه با مشکلات قرار گرفته اند. ضمنا تردستی های کارتونی مشابه ((امیلی)) در این فیلم نیز دیده می شوند. از کاربرد بامزه ی باد شکم سگ عمه ی ماتیلدا گرفته تا اغراق شدید در رفتار زن خانه داری که به شیوه ی جیمز باندی آدم می کشد تا نماهای نزدیک از چهره ی آدم ها که با لنز باز دوربین گرفته شده اند، جوریکه دماغشان برجسته شده!

((نامزدی طولانی)) از آن فیلم های سلیقه ای است که باید خودتان، بدون توجه به نظر دیگران تماشا کنید. حالا چه خوشتان آید یا نه، پازل فیلم بگونه ای است که تماشایش را تا پایان قابل تحمل می کند.