اگر ایده ی فیلم به ذهن فیلمساز دیگری می افتاد احتمالا روابط پدر-دختر را در موقعیت شبه جنسی یا پست-فرویدی نمایش می داد. اما در دستان اُزو داستان خالصا خانوادگی است. شاکیچی سومیا پروفسور ۵۶ ساله، مرد زن مرده ای است که در حومه ی شهر توکیو با دختر مجرد ۲۷ ساله اش نوریکو زندگی می کند. نوریکو نسبت به پدر احساس مسئولیت کرده و مراقبت از او را وظیفه ی خود می داند. سن و سال نوریکو از سن معقول ازدواج دخترها گذشته. سومیا توسط خواهر کوچکترش (عمه ی نوریکو) تحت فشار قرار گرفته تا شوهر مناسب پیدا کرده و شرایط ازدواج را محیا سازد. 

رفیق دیرینه ی سومیا، پروفسور اُوندرا، جوان جنتلمنی بنام هاتاری که همکار نوریکو است را کاندیدای مناسبی می داند. سومیا نظر دخترش را درباره ی هاتاری می پرسد. نوریکو با لبخند می گوید که از هاتاری بعنوان یک دوست خیلی خوشش می آید اما هاتاری پیش از این با دختری نامزد کرده. اینجاست که عمه خانوم وارد عمل شده و سریعا گزینه ی شایسته ای که به تازگی از دانشگاه توکیو فارغ التحصیل شده و آینده ی درخشانی خواهد داشت را پیدا می کند. این شخص ساتاکا نام دارد و بقول عمه خانوم: ((دور و اطراف دهنش شبیه گری کوپره اما نه بخش بالایی سرش)). 

نوریکو بودن کنار پدر را دوست دارد و علاقه ای به ازدواج ندارد. سومیا به دروغ به دخترش می گوید قصد ازدواج مجدد دارد، تا بلکه دختر راضی به ازدواج شود... .